หมานคร – เรื่องรัก สีลูกกวาด ประหลาดโลก
31/12/04 (By: ชาคร ไชยปรีชา)

               ถึงแม้หลายปีก่อน ภาพยนตร์สีลูกกวาดอย่าง ฟ้าทะลายโจร จะทำเงินได้ไม่เข้าเป้านัก แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผู้กำกับ วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง ยั่นแต่ประการใด ปีนี้เขากลับมาแล้วพร้อมกับภาพยนตร์สีลูกกวาดเรื่องใหม่ของเขา – “หมานคร”
              
               อันที่จริงที่มาของหมานครนั้นคือนิยายของนักเขียนเจ้าของนามปากกา “คอยนุช” ซึ่งแท้จริงแล้วก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือคุณ ศิริพรรณ เตชจินดาวงศ์ ภรรยาของคุณวิศิษฏ์นี่เอง เมื่อผู้เขียนได้อ่านแล้วก็ต้องขอบอกว่า”อึ้งกิมกี่”ในไอเดียและวิธีการนำเสนอที่เก๋ไก๋แปลกประหลาดมาก และต่อมาเมื่อมีข่าวออกมาว่าจะมีการสร้างมันออกมาเป็นหนัง ผู้เขียนก็ถึงกับอึ้งกิมกี่รอบ 2 เนื่องจากแต่ละฉากแต่ละตอนที่ปรากฏอยู่ในหนังสือนั้น ส่วนใหญ่จะเป็นฉากแฟนตาซีที่น่าจะทำออกมาได้ยากยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นภูเขาขวดพลาสติก คุณยายที่กลายเป็นจิ้งจก หรือแม้กระทั่งฝนที่ตกลงมาเป็นหมวกกันน็อก แต่เมื่อเห็นชื่อผู้กำกับว่าคือคุณ วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง ผู้เขียนก็ไว้ใจได้ในระดับหนึ่ง(อาจเนื่องด้วยทั้ง 2 คนเป็นสามีภรรยากัน – เกี่ยวไหม?) แถมคุณวิศิษฏ์ยังออกมาบอกว่าฉากหลุดโลกทั้งหลายในหนังสือจะอยู่กันครบ นั่นยิ่งนับเป็นข่าวดีเข้าไปใหญ่
              
               เรื่องราวของหมานครนั้นเกิดขึ้นในกรุงเทพฯ แต่มันก็ไม่ใช่กรุงเทพฯ ในบรรยากาศที่เราคุ้นเคยกัน มันกลายเป็นเมืองที่ดูจะหลุดโลกเอามากๆ และนี่เองคือที่ที่ป๊อด(มหาสมุทร บุณยรักษ์) ได้พบกับจิน(แสงทอง เกตุอู่ทอง) ป๊อดเป็นคนต่างจังหวัดที่เข้ามาทำงานในโรงงานปลากระป๋อง ที่ซึ่งเขาได้เพื่อนใหม่จากการ”สลับนิ้ว”กัน และชะตาชีวิตก็ทำให้เขาจับพลัดจับผลูมาเป็นยามในบริษัทแห่งหนึ่ง ซึ่งที่นี้นี่เองที่เขาได้พบกับจิน แม่บ้านชุดฟ้าผู้รักความสะอาดแบบสุดๆ ป๊อดหลงรักจินและจีบเธอมาตลอด แต่จินไม่สนใจเขา เนื่องจากเธอได้ง่วนอยู่กับการตามหาฝรั่งคนหนึ่งที่เธอเรียกเขาว่าปีเตอร์(เนื่องจาก”เป็นชื่อฝรั่งชื่อเดียวที่เธอรู้จัก”) ผู้ซึ่งเป็นความหวังในการแปลหนังสือปกขาวเล่มหนึ่งที่เธอได้มาแต่ไม่เคยอ่านออก จนกระทั่งไปเข้าร่วมกับกลุ่มอนุรักษ์ธรรมชาติเจ้าของสโลแกน “พลาสติกไม่เอา ไม่เอาพลาสติก” อีกด้วย ในขณะที่ป๊อดก็ยังเปลี่ยนงานต่อไปเรื่อยๆ พร้อมๆกับที่เขายังหลงรักจินอยู่เรื่อยๆเช่นกัน
 
               ในการเดินทางของป๊อดนั้นชักนำคนดูให้เข้าไปรู้จักกับตัวละครแปลกประหลาดมากมาย อาทิ คง มอเตอร์ไซค์วินผีที่ตายเพราะฝนตกลงมาเป็นหมวกกันน็อก แต่ก็ยังคงให้บริการอยู่ถึงปัจจุบัน, น้องแหม่ม เด็กสาวอายุ 22 ที่ขอหยุดร่างตัวเองไว้ที่ 8 ขวบเพื่อประชดพ่อแม่ ซึ่งมาพร้อมกับหมีธงชัย ตุ๊กตาหมีพูดมากของเธอ ฯลฯ ซึ่งตัวละครเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นการเสียดสีการใช้ชีวิตคนเมืองในปัจจุบันล้วนๆ โดยยังรวมไปถึงสถานการณ์แปลกประหลาดต่างๆที่สร้างขึ้นมาเพื่อการ”ประชด”วิถีชีวิตคนเมืองโดยเฉพาะ(และยังทำได้อย่างเฉียบคมเสียด้วย) แต่ถึงเหตุการณ์และตัวละครต่างๆจะถูกเล่าออกมาแบบค่อนข้างแตกกระจาย สิ่งที่น่าทึ่งคือประเด็นย่อยๆของแต่ละเรื่องที่หนังใส่มาสามารถเชื่อมโยงเข้าสู่ประเด็นหลักของเรื่องได้อย่างน่าอัศจรรย์ ซึ่งประเด็นหลักที่ว่านั่นก็คือ “ความรัก” นั่นเอง
 
               ในขณะที่ในนิยายนำเสนอภาพเมืองออกมาค่อนข้างหลุดโลก ในหนังนั้นประสบความสำเร็จในการสร้างบรรยากาศกรุงเทพฯแท้ๆให้ผสมผสานกับความแฟนตาซีได้เป็นอย่างดี ซึ่งจุดนี้เมื่อถูกเสริมด้วยงานภาพสีลูกกวาดตามสไตล์ผู้กำกับแล้วยิ่งทำให้หนังเกิดเสน่ห์ประหลาดเข้าไปใหญ่ เรียกได้ว่าเข้าไปดูแค่ภาพก็คุ้มค่าตั๋วแล้ว อีกทั้งวิศิษฏ์ยังสามารถดึงดูดคนดูให้เข้าไปมีส่วนร่วมในโลกของ”หมานคร”ทีละน้อยๆได้อย่างแยบยล ซึ่งเมื่อร่วมกับองค์ประกอบต่างๆของหนังไม่ว่าจะเป็นการแสดง เทคนิคพิเศษ หรือดนตรีประกอบที่ทำได้อย่างสอดคล้องกับความเหนือจริงของหนังไปเสียหมด ทำให้ “หมานคร” เป็นงานที่สามารถพูดได้ว่า “ลงตัว” ได้อย่างไม่ขัดเขิน
 
               ไม่บ่อยนักที่เราจะได้ดูหนังภาพสวย เพลงเพราะ(เพราะจริงๆ เพลง “ก่อน” ของโมเดิร์นด็อก โดยเฉพาะเวอร์ชั่นในช่วงเครดิตท้ายเรื่อง) แถมยังมาพร้อมไอเดียที่แปลกใหม่และเฉียบคม เพราะฉะนั้น นี่ถือเป็นอีกหนึ่งหนังไทยที่ไม่ควรพลาดกันเลยทีเดียวครับ















สมัครสมาชิก Thai Film เพื่อรับข่าวสารข้อมูลทางอีเมล์และรับสิทธิประโยชน์ต่างๆสำหรับสมาชิก [ JOIN ]


Copyright © 2004
Thai Film Foundation All Rights Reserved.
Site by Redlab